Joey Ramone - I wanna be sedated!

Well look what happened, somebody broke my Joey Ramone doll action figure! Fact that it was the same person that bought me little Joey a couple of years ago makes it a little easier when it comes to forgiving said person.
 
And as the saying goes, 'every cloud has it's silver lining', thanks to my trustworthy iPhone, a pinch of Snapseed, a dash of Over and a spoonful of Instagram I baked myself a little something to remember Joey.

Joey Ramone - I wanna be sedated!
 
'I wanna be sedated', there's one class song a round of 'misheard lyrics' ruined for me. 'I want a piece of David', c'mon people what were you thinking? Believe you me, bet that's the only thing you will be hearing next time the song blast through your speakers. For which I apologize! 

Hanitape - Kleingelddingske!

Dat ik een fijne Herschel portefeuille op de kop had weten tikken kon je hier al lezen, ik moest alleen nog een oplossing vinden voor mijn kleingeld want daarvoor was geen 'compartiment' voorzien in m'n nieuwe geldgerief. 

Los in de broek, geen optie want dan verlies ik dat toch binnen de kortste keren. Dat het ook nog eens krassen op mijn telefoon zou maken was een al even grote 'nono'! Nu ben ik niet direct de man die doelbewust op zoek gaat naar pochettekes om kleingeld in te bewaren, als ik iets tegen het lijf loop, dan neem ik het wel mee. Toen ik als bij toeval op de Hanitape stootte heb ik niet getwijfeld. Kopen die handel!

Sid Frisjes approved - Hanitape

Waarom die Hanitape? Om te beginnen ben ik een seventies kid - 1977, thank you very much - wat onherroepelijk wil zeggen dat ik de jaren '80 wel zeer bewust heb meegemaakt. De gouden jaren '80, als iets naast foute kapsels en kleding die tijden symboliseert, dan wel cassettes. Opnemen van de radio, vinger aan de knop, zalig was dat.

Mijn kleingeld zit nu dus netjes opgeborgen in mijn broekzak en een extra voordeel van dat dingske is dat het gemaakt is van antislip materiaal. Rubber of iets dergelijks maar soit, die iPhone van mij is sinds de aankoop van de Hanitape nooit nog uit m'n broek gevallen. Woot woot denk ik dan!

De Jeugd van Tegenwoordig - JH 't Onkrooid

Gisteren stond er een exclusieve try-out van Nederlands fijnste - De Jeugd van Tegenwoordig - op het menu in jeugdhuis 't Onkrooid. Geen idee wat er zo exclusief is aan een show waarvoor je gewoon tickets kunt kopen, maar laat me vooral niet de 'sjembek' (dat zeurt) uithangen. Jeeves, mijn loftrompet, het is van dat!
 
Het was lang geleden dat ik nog eens naar het Arendonkse jeugdhuis was afgezakt - een jaartje of tien - en dan veranderen er schijnbaar wel eens dingen. Dat ze daar onder de noemer IXEL een pracht van een podiumzaal hebben staan bijvoorbeeld. Ik kijk nu al uit naar volgende shows. En een earlybird special op Foursquare (gratis pintje) is ook altijd mooi meegenomen.

De Jeugd van Tegenwoordig - Try-Out, JH 't Onkrooid

Een vluchtig berichtje op Facebook dat iemand twee ticketjes van de hand deed, meer was er niet voor nodig om mijn kar richting Arendonk te keren. Altijd leuke liedjes die jongens, dus waarom niet? Datzelfde enthousiasme getuigt ook van een zekere vergevingsgezindheid want hun twee vorige passages (De Kuub, Turnhout en Het Heilaar, Beerse) klokten telkens af op zo'n 30 minuten. Dat is een tijdspanne waarin ze niet eens al hun hits afgehaspeld krijgen.
 
Nee, dan waren ze (Willie Wartaal, P. Fabergé, Vjèze Fur) Arendonk een pak gunstiger gezind. "We zijn héél close met Arendonk, net niet geboren maar er wel al een keertje geweest", grapte Jan Jayo tijdens de set die bisnummers incluis zo'n anderhalf uur zou duren.
 
En wat een set! Nieuwe nummers - het bleef een try-out - maar voor ook veel oud spul. Op 'Hollereer' na passeerde alle hits netjes de revue. 'Sterrenstof', 'Watskeburt?!', 'Deze donkere jongen komt zo hard', 'Hengel at a Bitch', 'Get Spanish'... en ach, kijk... 'Wopwopwop' heb ik ook niet gehoord.
 
Willie, P. en huisproducer Bas Bron (de neger des heils) hadden er duidelijk zin in, Vieze Freddy net ietsje minder. Hij rapte zijn stukjes wel lekker, maar verder leek hij een beetje verloren te lopen op het podium. Ach, niets mis met een drankje links, maar op die bil van Willie Wartaal rechts (Datvindjeleukhe) daar kan een mens al eens op uitgekeken zijn.

Vjèze Fur, Willie Wartaal en P. Fabergé

En wie mocht er postvatten achter de draaitafels laptop na het geweldige spervuur aan half verstaanbare nonsensikale raps van de Jeugd? Fonky Monk, de witste neger ooit op kempense bodem, met inbegrip van die ene albino. Naadloos in elkaar gemixte classics, pompende bassen en meer van dergelijk aanstekelijk materiaal. Terwijl de crew van de Jeugd de set netjes herleidde tot enkele flightcases kwamen Willie en P. Fabergé aanzetten met een laptop en een micro. Als volleerde piraten kwamen ze het podium even kapen ter onzer vermaak. Ain't no party like the afterparty indeed! Een laatste haastige boodschap vanuit het Jeugdkamp nadat ze al even het ruime sop hadden gekozen, "of Vieze Freddy snel naar de uitgang wou komen".

De Jeugd van Tegenwoordig - Afterparty - Champagne

Mocht er iemand het nummer hebben van het blondje dat haar beste moves kwam showen, ik durf er donder op zeggen dat enkele hitsige kempische boerenzonen jullie dankbaar zouden zijn. Blijft akelig lang steken in mijn hoofd, die tekst van 'De Formule'! (telt rustig de nacht in!)

De kapper, of toch maar niet!

Gisteren naar de kapper geweest. Niets bijzonders ware het niet dat dit de eerste keer in alweer 10 jaar was. Niet dat ik rondliep als een halve ‘Beatle’, mijn coiffure is al die jaren volledig verzorgd door ‘yours truly’.
 
Angst van kappers gok ik, al is dat allicht overdreven. Het zullen eerder die geforceerd vlotte gesprekjes over het weer en dergelijke geweest zijn die me deden afhaken. Jezelf in de spiegel met gespeeld enthousiasme zien antwoorden is ook niet alles.
 
“Wat je zelf doet, doe je meestal beter”, dat was zo’n spreuk die op de lokale televisie steeds weer door een ‘handyman’ in een klusjesprogramma werd gedebiteerd. Een spreuk die de allereerste keer alvast niet op ging, toen de opzetkam van mijn goedkope tondeuse zonder mijn weten van het toestel was gevallen. Resultaat? Een kale plek op mijn achterhoofd. Ah ja, de achterkant deed ik ook volledig zelf. Living on the edge verdorie!
 
De laatste keren liep het echter niet zo vlot meer. De tweede tondeuse in omloop wou niet echt meer mee en een kapsel boetseren was een echte klus geworden. Vlot een uur mee bezig, dat is niet plezant meer. Dus gisteren naar de kapper geweest!
 
Wassen, knippen, tondeuse, spoelen, een cola… the works! Dat wassen, met inbegrip van de meest zalig hoofdmassage, hoe rustgevend is dat niet? Porno voor het hoofd zeg ik u! Mijn bril had ik ondertussen ook afgezet, wassen en knippen, dat lukt niet zo goed met dat ding op. Een openbaring, want ik zag mezelf slechts vaag in de spiegel. "Of de lengte goed was?" Welja, al zag ik het toch niet. Een beetje wild van boven? Doe maar eens zot! En spoelen natuurlijk, lekker met die kleine dikke vingertjes door mijn haar gaan.
 
Thuis aangekomen eens in de spiegel gekeken en vastgesteld dat ik het zelf eigenlijk toch beter doe. “Maar de achterkant is wel rechter” probeerde vriendin nog! Nee, ik denk dat ik gewoon een professionele tondeuse nodig heb.

Best Kept Secret - een kanjer van een festival!

Zelden – lees nooit – een festival gezien dat op een eerste editie zo sterk uit de hoek kwam als ‘Best Kept Secret’ in Hilvarenbeek afgelopen weekend.  En dan heb ik het niet eens over de verrassend sterke line-up waardoor het festival het bordje ‘uitverkocht’ mocht bovenhalen. Organisatorisch zat alles meer dan behoorlijk snor. Wat zeg ik? Het weer, dat moet zowat het enige geweest zijn dat ze op ‘Best Kept Secret’ weekend niet in de hand hadden.


Best Kept Secret Festival

De BeekseBergen, de in het groen badende locatie van dienst – vijver en bos incluis -  is u allicht gekend als safaripark. Wij klokten af op een half uurtje rijden vanuit Turnhout, parkeerden de auto op de dagparking en wandelden vervolgens een luttele 5 minuten tot aan de festivalingang. Luxe heet dat. Werchter, Pukkelpop, Groezrock… vanaf de parking tot aan het festivalterrein heb je meestal al een halve marathon in de kuiten en dan moet dat ellendige aanschuiven aan de kassa nog beginnen. Niets van dit alles op BKS.


Best Kept Secret - Stage One

Aanschuiven, dat moet trouwens iets Belgisch zijn. Op het inwisselen van de inkomtickets naar een polsbandje na (een kleine tien minuutjes) heb ik op drie dagen tijd amper moeten aanschuiven. Geen enkele keer om bonnetjes te kopen, niet om te plassen en zelfs om drank te bestellen quasi niet. Bier drinken op een Nederlands festival – in Nederland tout court -  als Belg durven we daar al eens smalend over doen. Hier werd gewoon Jupiler geserveerd, iedereen tevreden! Wisselbekers, je bent voor of tegen, feit was wel dat het ganse festivalterrein er kraaknet bij lag. Aan vuilcontainers geen gebrek en mocht je het toch nodig achten een papiertje tegen de grond te keilen, dan werd dat zonder morren door een van de vele medewerkers opgeruimd.

Maandagochtend en nog een broekzak vol bonnetjes, het zal niet de eerste keer zijn dat iemand wild vloekend wakker wordt met het besef dat hij er voor ‘Jan Zabber’ teveel geld heeft doorgejaagd. Niet op Best Kept Secret, hier kon je teveel bestelde bonnetjes gewoon terug inruilen tegen het aankoopbedrag. Met de glimlach trouwens! Je zou denken dat er iets in het Nederlandse water moet gezeten hebben opdat iedereen op het terrein zo gemoedelijk was. Langs de andere kant, haal gewoon al die kleine ergernissen weg zoals dat hier zo netjes gebeurde, en er is geen reden tot klagen.

En dan was er nog die gevarieerde affiche die garant stond voor verschillende hoogtepunten. Het weekend op vrijdag kon alvast ingezet worden met een aaneenschakeling van deftige optredens. Zo mocht het publiek voor het hoofdpodium tijdens de vuilbekkende opener Danny Brown, ongetwijfeld een bastaardzoon van de te vroeg ter ziele gegane Ol’ Dirty Bastard, direct vol aan de bak. Ons ‘pretparcours’ bracht ons vervolgens langs The Maccabees, Ofei, Bloc Party, Macklemore & Ryan Lewis, Artic Monkeys en tot slot, Tyler. the Creator. Een onvervalste moshpit tijdens een hiphopconcert, Tyler (OFWGKTA fame) weet hoe hij een tent moet afbreken. Aardig in het zweet en goed in de olie keerden we die eerste festivalnacht terug richting Turnhout, twee dagen extra plezier in het verschiet.

Op zaterdag zagen we Balthazar aan het werk dat er bij het Nederlandse publiek net als de frisse Jupiler in ging als zoete koek. Gemoedelijk festival ook waarbij het voor ons alvast geen must was om ons telkens tussen de massa te murwen op toch maar vooraan te staan. Op de tonen van Swans, Wavves, Two Door Cinema Club en godbetert Damien Rice werd er gekeuveld met de vrienden dat het een lieve lust was.

Dag drie, nog van dat alles. Onze soundtrack van de dag bestond uit Black Lips, Local Natives, No Age, Kurt Vile & the Violators, Portishead en Sigur Rós. Angstaanjagend hoe strak Portishead - toch wel de band die ik gezien moest hebben - voor de dag kwam. Staat na één editie met stip als favoriete festival op mijn lijstje en daar zal ook de fantastische catering op het terrein wel voor iets tussen zitten. Meer daarover hier op coolinary!

Best Kept Secret - we'll be back!

Over voetbalvrouwen!

Vorige vrijdag, net als een kleine 45.000 andere landgenoten live de Rode Duivels aan het werk gezien in Brussel. Niet direct een prachtmatch, we moeten daar eerlijk in zijn, maar het resultaat was wel geweldig. Net als de sfeer in het stadion trouwens. De Duivels hadden het land uitgedaagd een volledig vak vol voetbalvrouwen te krijgen. Omdat dit zo lekker allitereert denk ik dan, al zal dat weinig waarschijnlijk zijn.  

Een vak vol vrouwen, dat heeft natuurlijk zijn voordelen. Om te beginnen zijn dat 4.000 wildplassers minder, denk daar maar eens over na. En als er toch eentje het waagt dan is dat altijd een grappig zicht. Probeer je ook even voor te stellen hoeveel kabaal zo’n meute losgeslagen tricolore dames met zich meebrengen. De decibelmeter flink in het rood, dat kan je wel raden! Aanmoedigingen van het grote scherm hadden ze dan ook niet nodig om zich volledig te laten gaan en wees er maar zeker van dat de dames flink bij de pinken waren. 

Aan de zangkoren te horen was het hen duidelijk niet ontgaan dat doelman Courtois in een recent verleden nog aan de haal zou zijn geweest met het liefje van Kevin Debruyne. Een verwerpelijke daad, dat weet iedereen. Hoe vaak ze niet ‘Pippo Courtois’ hebben ingezet, ik heb het niet durven tellen. En ook de lotgevallen van de genaamde Eden Hazard was de dames niet onbekend. Je zou verwachten dat na een ronduit schitterend seizoen bij Chelsea het hamburgerincident wel verteerd zou zijn maar dat was buiten de dames gerekend. Hazard stond amper luttele seconden op het veld of het gejoel begon al: “Eten Hazard, eten Hazard”.  Vrouwen op de voetbal, grappig zijn ze wel!

The Breeders play Last Splash - Ancienne Belgique

Flashback naar Augustus 1993. Sid Frisjes belandt voor de eerste keer op de wei in Kiewit om daar naast ondermeer Primus, The Smashing Pumpkins, Porno for Pyros, Rage Against the Machine, Stone Temple Pilots ook  de gezusters Deal aan het werk te zien. Dat die ene zus nog in de Pixies speelde kon tellen als adelbrief, de andere was naar’t schijnt nog volop gitaar aan het leren spelen. Met Cannonball hadden ze alvast een puike single op zak die wij 16 jarigen maar met wat veel plezier meejoelden.

Ancienne Belgique, Brussel, gisteren. The Breeders, datzelfde bandje van diezelfde gezusters Deal, kwam 20 jaar na de feiten hun succesalbum ‘Last Splash’ integraal spelen voor een uitverkochte concertzaal. ‘Last Splash’, in geen jaren naar geluisterd, maar om één of andere reden – noem het jeugdsentiment – was ik er wel als de kippen bij om een ticketje in de wacht te slepen voor deze show. De plaat opnieuw voorbeluisteren, ik heb het niet gedaan. Doe mij die aha-erlebnis maar.

Reiziger in het voorprogramma van The Breeders, het leek me nogal een raar huwelijk maar hey, werken deed het wel. Een kort maar strak setje, huisfavorieten ‘The French/Belgian Winter’ en ‘Waitingday’ die de revue passeren en een licht verontrustend stukje film – iets met ogen – op de achtergrond. Mocht het Reiziger shirt van zo’n 12 jaar geleden me nog passen, ik zou het vandaag met plezier dragen.

Ook al een tijdje flink uit ‘heur’ kleren gegroeid, Kim Deal, maar laten we het daar vooral niet over hebben. Ik mag nogal graag luisteren naar die licht hese stem van frontvrouw Kim Deal. Alleen al de manier waarop ze bij die ene Pixies klassieker zachtjes ‘Debaser’ in mijn oor fluistert. Kippenvel! In haar beste Nederlands wist ze te zeggen dat ze ‘twientig jaar geleden Last Splash uitbrachten’ en dat kwamen ze met ons vieren.Iintegraal, van voor naar achter, dus na een snel afgehaspeld ‘New Year’ - op de plaat goed voor amper 1 minuut en 56 seconden - was het al de beurt aan de kraker van de plaat, ‘Cannonball’. Drumstokjes die ritmisch de statieven raken, het iconisch rollend baslijntje van Josephine, een stem gejaagd door een overstuurde microfoon en het coolste fluitje sinds 'Paradise City'… eraf met dat dak!

Het publiek dat overwegend uit dertigers – en help, veertigers -  bestond wist The Breeders vanaf het eerste moment te smaken. Jeugdsentiment was in trek blijkbaar. ‘No Aloha’, het klonk in de Ancienne Belgique alsof ik het voor de eerste keer hoorde. Opnieuw, maar dan met een tijdspanne van 20 jaar ertussen.  Zacht, hard, rustig, rammen… ik was zelfs vergeten dat The Breeders van alle markten thuis waren. Hilarisch momentje toen bassiste Josephine – het uiterlijk van iemand die zodadelijk nog een les in kwantumfysica gaat geven - tot 3 maal toe erin slaagde een intro in de verkeerde noot te spelen. Blij dat het al eens fout mag gaan.

Het sprekende gemak waarmee Kim Deal - blik op oneindig, het hoofd lichtjes naar links getild – doorheen het album fietste staat in schril contrast met de speelwijze van zus Kelley, ergens tussen speels en opperste concentratie. Twintig jaar oud die plaat maar gedateerd klonk het nooit. Met het zalige ‘Divine Hammer’ en ‘Saints’ kregen we ook de overige hitjes van de plaat en na het sluitstuk ‘Roi’ - 42 seconden op de kop af – was het gedaan met ‘Last Splash’. Geen paniek, de dames verlieten de bühne met de melding dat ze nog enkele dingskes zouden spelen, puttend uit hun volledige oeuvre waaronder ook de Beatles cover ‘Happiness is a warm gun’. Tot tweemaal toe kwamen ze terug de set op, rammelden erop los waarna de zaallichten aanfloepten en iedereen onherroepelijk vanuit zijn jeugdjaren naar het heden werd gekatapulteerd. Goei showke verdorie!